Szanowni Państwo,
z głębokim niepokojem przyjmujemy informacje dotyczące planowanego wyburzenia budynku Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej. Zwracamy się do władz Uczelni z apelem o ponowne przeanalizowanie tej decyzji, przeprowadzenie otwartej debaty publicznej oraz przedstawienie rzetelnego uzasadnienia dla tak daleko idącej ingerencji w tkankę architektoniczną kampusu.
Budynek Wydziału Chemicznego nie jest wyłącznie obiektem użytkowym. To ważny element historii Łodzi i powojennej odbudowy miasta. Stanowi jeden z pierwszych powojennych przykładów architektury, która odważnie i nowocześnie przekształcała istniejącą substancję przemysłową, zamiast ją bezrefleksyjnie usuwać. Już w 1947 roku dokonano tu czegoś, co dziś określamy mianem zrównoważonej transformacji przestrzeni – dawną zabudowę fabryczną zaadaptowano i nadano jej nową funkcję oraz modernistyczny charakter.
W czasach, gdy coraz częściej mówi się o kryzysie klimatycznym, odpowiedzialnym gospodarowaniu zasobami oraz konieczności ograniczania śladu węglowego, decyzja o wyburzeniu ogromnego, istniejącego budynku budzi szczególne wątpliwości. Rozbiórka i budowa nowego obiektu wiążą się z ogromnymi kosztami środowiskowymi, które powinny zostać szczegółowo przeanalizowane i przedstawione opinii publicznej. Tym bardziej, że współczesna architektura i urbanistyka coraz częściej wskazują adaptację oraz modernizację istniejących obiektów jako rozwiązania bardziej odpowiedzialne i zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju.
Trudno również nie dostrzec symbolicznego wymiaru tej sprawy. Politechnika Łódzka jest uczelnią techniczną, która kształci przyszłych architektów, projektantów i inżynierów. To właśnie tutaj powinny być promowane postawy szacunku dla dziedzictwa, odpowiedzialności za środowisko oraz poszukiwania twórczych rozwiązań pozwalających zachować wartościowe elementy istniejącej przestrzeni. Decyzja o wyburzeniu budynku bez szerokiej dyskusji społecznej wysyła sygnał sprzeczny z tymi wartościami.
Nie protestujemy przeciwko rozwojowi uczelni. Rozumiemy potrzebę modernizacji infrastruktury i dostosowywania jej do współczesnych wymagań. Uważamy jednak, że rozwój nie powinien oznaczać automatycznej utraty obiektów posiadających znaczenie historyczne, architektoniczne i kulturowe. Wierzymy, że możliwe jest znalezienie rozwiązań, które połączą potrzeby funkcjonalne uczelni z ochroną dziedzictwa i odpowiedzialnością klimatyczną.
Apelujemy o wstrzymanie działań zmierzających do rozbiórki budynku do czasu przeprowadzenia transparentnych konsultacji oraz przedstawienia publicznie pełnej analizy technicznej, ekonomicznej i środowiskowej uzasadniającej taką decyzję. Oczekujemy również rozważenia alternatywnych scenariuszy, które pozwoliłyby zachować ten wyjątkowy obiekt jako świadectwo historii Politechniki Łódzkiej i miasta Łodzi.
Nie pozwólmy, aby z przestrzeni miasta zniknął budynek będący symbolem powojennej odbudowy, odwagi projektowej i twórczego wykorzystania istniejącej architektury. Dziedzictwo, raz utracone, nie może zostać odtworzone.
Z wyrazami szacunku,